اطلاعات پايه
نام استان : تهران
مركز: تهران
موقعيت جغرافيايي: بين 34 درجه و 52 دقيقه تا 36 درجه و 21 دقيقه عرض شمالي و 50 درجه و 10 دقيقه تا 53 درجه و 10 دقيقه طول شرقي
مساحت كل: 18909 كيلومتر مربع
مساحت زمين استان : 18909 كيلومتر مربع
تعداد شهرستانها : 13 شهرستان : اسلامشهر، پاكدشت ، تهران ، دماوند ، رباط كريم، ري ، ساوجبلاغ ، شميرانات، شهريار ، فيروزكوه ، كرج ، ورامين و نظرآباد.
تعداد شهرداريها: 45 شهرداري شامل شهرهاي تهران ،كرج ، اسلامشهر ،قدس ، شهريار ، ورامين ، قرچك ، هشتگرد، رباط كريم ، دماوند ، نظرآباد ، پاكدشت ، فيروزكوه ، ماهدشت ، محمد شهر ، رودهن ، اوشان فشم ميگون ، حسن آباد ، نسيم شهر ، لواسان ، اشتهارد ، چهاردانگه ، ملارد ، پيشوا ، بومهن ، صباشهر ، گلستان ، كمال شهر ، شاهدشهر، مشكين دشت ، باقرشهر ، صفادشت ، انديشه ، پرديس ، وحيديه ، فردوسيه ، آبسرد ، كهريزك ، كيلان ، شريف آباد ، جوادآباد، طالقان ، شهر جديد هشتگرد ، باغستان ، گرمدره
جمعيت استان : 12147543 نفر
نژاد
تمدن هايي كه در حوزه استان تهران از ديرباز وجود داشته اند نشانه هايي از سكونت و پيدايش تمدن هاي اين منطقه را نشان مي دهند، در اين ميان " چشمه علي " ري كه مربوط به 6200 سال قبل است، از اهميت ويـــژه اي بـــرخــوردار است. گــروهي كه بيش از 6000 سال پيش در اين حوزه ساكن بودند از اولين اقوام و نژادهاي بومي منطقه محسوب مي شوند. تمدني كه توسط اين اقوام در چشمه علي ري متولد شد و رشد كرد بسيار قدرتمند بود و با نفوذ به خارج از حوزه چشمه علي مانند ساكنان تپه سيلك، قره تپه شهريار، موشلان تپه اسماعيل آباد، تپه حصار دامغان و تپه آنو و نماز گاه در تركستان و شرق ايران تا بلوچستان، كم كم توانست بر ديگر اقوام تاثير گذارد و آنها را جذب قدرت و عظمت خود نمايد.
اين گروه از ساكنان اوليه و اصلي استان تهران به شمار مي روند كه بعدها به شكل هاي گوناگون در تپه دروس، قيطريه و بسياري از نقاط استان تهران پراكنده شدند. اتفاقات دوره هاي گذشته در اين منطقه، و نيز موقعيت خاص تهران و مهاجرت هاي اقوام مختلف به اين حوزه و همپاي آن تحولات سياسي، نظامي و اقتصادي بسيار، چنان در هم آميختگي به وجود آورده كه به طور قطع نمي توان اقوام و نژادهاي اوليه هر حوزه را تعيين نمود.
هم اينك اقوام مختلف و متفاوتي در هر نقطه از استان تهران سكونت دارند كه هيچ يك از آنها در قديم در اين منطقه ساكن نبودند بلكه عمده آنها از تيره ها و اقوام شمالي، جنوبي، شرقي و غربي يا مركزي ايران هستند كه با فرهنگ هاي متفاوت در كنار يكديگر زندگي مي كنند. تنها در روستاهاي كوهستاني ارتفاعات البرز ميتوان ردپايي از اقوام كهن و بومي منطقه، براي نمونه در روستاها و نقاطي مانند آهار، اوشان، فشم، ميگون، پلور، روستاهای قصران و .... یافت.
مذهب
منطقه تاريخي ري به علت موقعيت خاص جغرافيايي، محل برخورد انديشه ها و عقايد و باورهاي گوناگون مذهبي بوده است، زيرا با قرار داشتن در مسير جاده ابريشم كه شرقي ترين تا غربي ترين نقطه جهان آن روزگار را به هم پيوند مي داد، هر نوع ديانتي از اين ديار گذر مي كرد و در نتيجه، نا آشنايي و بيگانگي پديد نمي آمد.
آثار پيدا شده از عهد قديم در ري و پهنه تهران بزرگ و نيز نوشته هاي مورخان گذشته نشان میدهند اعتقادات مزدا پرستي و زردشتي گري ساكنان منطقه و آداب و رسوم رايج در ميان آنها است. يهوديان بسياري به دليل اجتماعي و اقتصادي و نيز به سبب قرار گرفتن ري در مسير راه ابريشم در اين شهر سكونت داشته و داراي كنيسه ها و محلات و دكان هاي خاص خود بودند. همچنين نشانه هايي از سكونت مسيحيان و به احتمال نسطوريان در منطقه موجود است.
با ظهور اسلام و فتح ري در سال 22 ه.ق اندك اندك مردم منطقه به دين اسلام گرايش يافتند و از همان آغاز با پيدايش فرق و مذاهب گوناگون در اسلام، شيعه و سني در كنار هم زندگي كرده اند.
